Gobius paganellus και Gobius cobitis (Γοβιός)

Ο «γοβιός» στα ρηχά ελληνικά νερά αντιστοιχεί σε είδη του γένους Gobius, με πιο χαρακτηριστικό τον πετρογοβιό (Gobius paganellus) και, σε μεγαλύτερα μεγέθη, τον μεγαλοκέφαλο γοβιό (Gobius cobitis).​

Μορφολογία

Ο πετρογοβιός είναι μικρό ψάρι με μακρουλό σώμα, μεγάλη κεφαλή, σχετικά χοντρά χείλη και δύο ραχιαία πτερύγια, με χρώμα καφέ‑γκρι και σκούρες κηλίδες που τον καμουφλάρουν πάνω σε βράχους και φύκια. Ο μεγαλοκέφαλος γοβιός είναι μεγαλύτερος, επίσης με ογκώδη κεφαλή και μυώδες σώμα, προσαρμοσμένος για ζωή σε ρηχές βραχώδεις λιμνοθαλάσσιες λεκάνες.​

Πού τον συναντάμε

Είδη Gobius ζουν σε ρηχές, παράκτιες, βραχώδεις περιοχές, από τη ζώνη παλίρροιας μέχρι περίπου 10–15 m βάθος, συχνά μέσα σε φυκιάδες, βραχότρυπες και λιμνούλες της παλίρροιας. Πολλά είδη αντέχουν και σε υφάλμυρα νερά, σε λιμνοθάλασσες ή εκβολές ποταμών, όπου το νερό είναι συχνά θολό αλλά πλούσιο σε τροφή.

Διατροφή

Οι γοβιοί είναι κυρίως βενθοφάγοι μικροαρπακτικοί: τρέφονται με μικρά καρκινοειδή (αμφίποδα, καβουράκια), πολυχαιτά, μικρά μαλάκια και έντομα, ενώ ο μεγαλοκέφαλος γοβιός καταναλώνει επίσης πράσινα φύκη του γένους Ulva. Η δίαιτά τους είναι ευέλικτη και τους επιτρέπει να εκμεταλλεύονται σχεδόν ό,τι μικροοργανισμό βρίσκουν στον βυθό γύρω από τις κρυψώνες τους.​

Συνθήκες εκτροφής

Δεν υπάρχει οργανωμένη ιχθυοκαλλιέργεια για γοβιούς, αλλά η εμπειρία από ενυδρεία δείχνει ότι μπορούν να διατηρηθούν σε μικρές, καλά οξυγονωμένες δεξαμενές με βραχώδεις κρυψώνες, χαμηλό‑μέτριο ρεύμα και θερμοκρασίες περίπου 8–24 °C για είδη όπως ο Gobius paganellus. Χρειάζονται υποστρώματα με πέτρες και φύκια ώστε να κρύβονται και να βρίσκουν φυσική τροφή, ενώ η διατροφή τους σε αιχμαλωσία βασίζεται σε μικρά κατεψυγμένα ή ζωντανά ασπόνδυλα (γαριδάκια, σκουλήκια κ.λπ.).